De kust en de trabucchi

Een trabucco is een vismachine van palen, touwen en lieren, gebouwd op een rotspunt en uitstekend boven zee: vanaf het land laat men een vierkant net zakken tussen twee armen die wel twintig meter lang kunnen zijn, en als de vis eroverheen trekt haalt men het met de lier omhoog. Hij diende om te vissen zonder uit te varen, op dagen waarop de zee te ruw was.

Op de Gargano staan er een veertigtal, tussen Peschici, Vieste, Mattinata en de kust richting Manfredonia, en sommige zijn meer dan twee eeuwen oud. Sinds 1992 beschermt het nationale park ze als erfgoed, want vrijwel allemaal waren ze vervallen; veel zijn weer opgebouwd door de families die ze bezaten, en enkele werken nog.

De kust die je moet zien

Het spectaculairste stuk loopt van Vieste naar het zuiden: je rijdt de kustweg naar Mattinata, die langs de kliffen stijgt en daalt, en om de paar kilometer opent zich een uitzichtpunt. De baaien bereik je te voet over steile paden of per boot; Vignanotica heeft een pad van tien minuten vanaf de parkeerplaats, de Baia delle Zagare zie je alleen van boven of vanaf het water.

De Pizzomunno

Op het strand voor het kasteel van Vieste staat de Pizzomunno, een monoliet van witte kalksteen van vijfentwintig meter hoog, blijven staan terwijl de rest van de klif terugweek. De plaatselijke legende vertelt van een visser en een meisje, van sirenen en een vervloeking: het is het visitekaartje van het dorp, en bij zonsondergang krijgt hij een kleur die de stop waard is.

Veel trabucchi zijn tegenwoordig ook restaurant, en je eet er zittend boven het water tussen de palen; er zijn weinig plaatsen en je moet reserveren. Andere blijven wat ze waren en bekijk je alleen, wat gratis is en soms beter.